ตอนที่ 168 โยนไม้ทิ้ง หัวหน้าหมู่ทหารเก่าก้าวเดินฉับไว

ตอนที่ 168 โยนไม้ทิ้ง หัวหน้าหมู่ทหารเก่าก้าวเดินฉับไว

ซูเหมียนเยวี่ยถือถุงกระดาษคราฟต์ เดินย่ำหิมะหนาเตอะก้าวสั้นก้าวยาวไปกับพี่สะใภ้หลี่ จนมาถึงบ้านของจ่าวเหล่าปั้นจ่างตรงถนนด้านหลังเขตบ้านพักครอบครัว

พอเดินมาถึงหน้าประตูก็ได้ยินเสียงครางอึดอัดทรมานดังเล็ดลอดออกมาจากในห้อง

เมื่อผลักประตูไม้ผุพังที่มีลมโกรกบานนั้นออกไป กลิ่นยาสูบมวนแห้งเข้มข้นเจือกลิ่นสมุนไพรขมปร่าก็ลอยปะทะเข้าเต็มหน้า

ภายใต้แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดอันสลัวราง จ้าวเถี่ยจู้นั่งอยู่ริมเตียงคั่ง เม็ดเหงื่อเย็นผุดพรายเต็มศีรษะ สองมือกดบีบหัวเข่าทั้งสองข้างของตัวเองแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนขึ้นมาบนหลังมือ

“เหล่าจ้าว ทนอีกนิดนะ ต้มยาใกล้จะเสร็จแล้ว” ป้าจางผู้เป็นลูกสะใภ้ยกหม้อดินเผาสีดำมีรอยบิ่นเดินออกมาจากห้องครัวเตาไฟ ขอบตาบวมแดงเห็นได้ชัดว่าเพิ่งผ่านการร้องไห้มา