ตอนที่ 151 หมีตาบอดส่งของ? ผู้แทนพิเศษเย่โกรธจนแทบคลั่ง

ตอนที่ 151 หมีตาบอดส่งของ? ผู้แทนพิเศษเย่โกรธจนแทบคลั่ง

สายลับทรุดนั่งแปะอยู่ในแอ่งหิมะ สองขาอ่อนปวกเปียกราวกับเส้นบะหมี่ต้มสุก กระทั่งเรี่ยวแรงจะลุกขึ้นยืนก็ยังไม่มี

เขาเอามืออุดปากตัวเองไว้แน่น ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ด้วยกลัวว่าจะส่งเสียงเล็ดลอดออกไปแม้เพียงนิดเดียว

ตรงหน้าห่างออกไปไม่ถึง 10 เมตร หมีดำร่างยักษ์ 2 ตัวนั้นกำลังเหยียบย่ำหิมะหนาทึบเดินไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า กลิ่นคาวสัตว์ป่าที่แผ่ออกมาจากตัวหมีดำ ผสมปนเปกับกลิ่นหอมของสมุนไพรอันเข้มข้น ลอยมุดเข้าไปในรูจมูกของสายลับโดยตรง

ที่ตามติดหลังหมีดำมาคือหมาป่าเถื่อนสิบกว่าตัวที่ดวงตาเปล่งประกายแสงสีเขียว ฝูงหมาป่าย่างก้าวเบาหวิว กรงเล็บเหยียบลงบนพื้นหิมะแทบไร้สุ้มเสียง ทว่ากลิ่นอายความดุร้ายที่แผ่ออกมาจากกระดูกดำนั้น กดดันจนสายลับรู้สึกหนังหัวชาด้าน

เขาเบิกตากว้างมองผู้หญิงที่ชื่อซูเหมียนเยวี่ยคนนั้น จูงเด็ก 2 คนที่ตัวยังสูงไม่ถึงต้นขาของเขา นำฝูงวิหคดุร้ายและสัตว์อสูรเหล่านี้ เดินวางท่าผ่าเผยไปถึงประตูหลังของบริเวณกองร้อยซ่อมบำรุง

ประตูหลังถูกใครบางคนดึงเปิดออกจากด้านใน ต้าเป่าลู่จือเหยาโผล่ตัวออกมาครึ่งหนึ่ง พยักหน้าให้ซูเหมียนเยวี่ย

จากนั้น หมีดำและฝูงหมาป่าก็ราวกับเป็นกรรมกรแบกหามที่ผ่านการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี เดินเข้าสู่ลานบ้านอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

“เอี๊ยด”

ประตูหลังปิดลงอีกครั้ง ตัดขาดสายตาทั้งหมด