ตอนที่ 138 ขึ้นป้ายเปิดกิจการ! เหล่าภรรยาทหารพลิกชีวิตเป็นคนงานโรงงาน

ตอนที่ 138 ขึ้นป้ายเปิดกิจการ! เหล่าภรรยาทหารพลิกชีวิตเป็นคนงานโรงงาน

เช้าตรู่วันถัดมา

หิมะตกหนักหยุดลงแล้ว ท้องฟ้าแจ่มใส ทว่าอากาศแห้งและหนาวเย็น

พระอาทิตย์เพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้า หน้าประตูใหญ่ของกองร้อยซ่อมบำรุงร้างก็เนืองแน่นไปด้วยผู้คน ผ้าแพรแดงผูกประดับไว้บนประตูเหล็กขึ้นสนิมทั้งสองบาน ท่ามกลางเสียงประทัดที่ดังเปรี้ยงปร้างจนแสบแก้วหู ป้ายไม้ที่เขียนด้วยลายมือของท่านผู้บัญชาการเฉินก็ถูกทหารรักษาการณ์หลายนายยกขึ้นแขวนไว้อย่างมั่นคง

ด้านบนมีตัวอักษรขนาดใหญ่แปดตัวเขียนไว้ว่า: โรงงานยาครอบครัวทหารแห่งที่หนึ่งชายแดนเหนือ

เมื่อประทัดดับลง เศษกระดาษสีแดงก็ร่วงหล่นเกลื่อนเต็มพื้นหิมะ

ในลานกว้าง พี่สะใภ้หลี่และเหล่าภรรยาทหารอีกกว่า 30 คนยืนเข้าแถวหน้ากระดานเรียงสามอย่างเป็นระเบียบ พวกเธอทุกคนเปลี่ยนมาสวมเสื้อกาวน์ที่ฝ่ายส่งกำลังบำรุงจัดสรรส่งมาให้ข้ามคืน บนศีรษะสวมหมวกคลุมผมสีขาว แม้ชุดทำงานเหล่านี้จะดัดแปลงมาจากผ้าปูที่นอนเก่าที่โรงพยาบาลโละทิ้งแล้ว แต่ก็ซักเสียสะอาดสะอ้าน อีกทั้งยังใช้เตารีดถ่านรีดรอยยับจนเรียบกริบ

พี่สะใภ้หลี่ไม่รู้จะวางมือสองข้างไว้ตรงไหน ได้แต่แอบลูบชายเสื้อกาวน์อยู่ตลอด ขอบตาแดงระเรื่อ แม้แต่การหายใจก็ยังระมัดระวัง เพราะกลัวว่าหากหายใจแรงไปจะทำให้เสื้อผ้าบนตัวเปรอะเปื้อน