กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 136 หนูน้อยห้าขวบซ่อมเครื่องจักรกล? ผู้เชี่ยวชาญขำจนฟันร่วง
เกาจื้อเฉียงมองการกระทำของเอ้อร์เป่าแล้วอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
เขาหันหน้าไปมองลู่เป่ยเฉิน น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย “รองผู้บัญชาการกองพลลู่ นี่หรือคือรูปแบบการทำงานของเขตทหารพวกคุณ ให้ยัยเด็กเมื่อวานซืนที่ขนยังไม่ทันขึ้นครบมาทำท่าทำทางอยู่ตรงนี้เนี่ยนะ”
ลู่เป่ยเฉินปรายตามองเขาอย่างเย็นชา น้ำเสียงไร้ซึ่งความอบอุ่นแม้แต่น้อย “หุบปากแล้วดูให้ดี”
เอ้อร์เป่าสูดหายใจเข้าลึก ใบหน้าเล็ก ๆ อั้นไว้จนแดงระเรื่อ เธอไม่ได้ใช้ประแจทดแรงอะไรเลย และไม่ได้ใช้เครื่องมือใด ๆ ด้วยซ้ำ เพียงแค่นำสองมือน้อยอันอวบอ้วนไปกุมนอตหลักตัวนั้นที่ใหญ่กว่ากำปั้นเธอหนึ่งรอบตรง ๆ
ออกแรง
“เอี๊ยด...”
เสียงโลหะเสียดสีกันอันบาดแก้วหูและชวนให้เสียวฟันดังขึ้นกะทันหันในสายลมหนาวที่เยือกเย็นเข้ากระดูก
จากนั้น สนิมเหล็กบนเปลือกเครื่องบดก็ร่วงพรูลงมาราวกับหิมะตก
เสียงหัวเราะของเกาจื้อเฉียงชะงักค้างอยู่ในลำคอทันที เขาขยับแว่นตากรอบดำบนดั้งจมูก จ้องเขม็งไปที่สองมือน้อยของเอ้อร์เป่าตาไม่กะพริบ