ตอนที่ 117 ปรุงยาถอนพิษ สหายร่วมรบรอดพ้นวิกฤตทีละคน

ตอนที่ 117 ปรุงยาถอนพิษ สหายร่วมรบรอดพ้นวิกฤตทีละคน

“ไป! รีบกลับไปปรุงยาเดี๋ยวนี้!” ซูเหมียนเยวี่ยลุกขึ้นยืนพลางปัดหิมะบนหัวเข่า

ลู่เป่ยเฉินไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้าข้อมือเธอไว้แน่นแล้วดึงมาคุ้มกันไว้ข้างกาย ทั้งสองฝ่าลมพายุหิมะอันบ้าคลั่งวิ่งย้อนกลับไปตามทางเดิมด้วยความเร็วสูงสุด

เมื่อกลับมาถึงแนวป้องกันวงแหวนที่ผู้บังคับหมวดที่หนึ่งสร้างไว้ สถานการณ์ก็เข้าสู่ช่วงวิกฤตที่สุดแล้ว

ต้าจู้นอนอยู่บนพื้นหิมะ ทั่วร่างสั่นกระตุกอย่างรุนแรงราวกับจับไข้ ตาขาวกลับขึ้นด้านบน มุมปากมีฟองขาวส่งกลิ่นเหม็นคาวพวยพุ่งออกมาไม่หยุด

บริเวณรอบบาดแผลที่น่องของเขา เส้นเลือดดำที่เดิมทีถูกพิษงูกดไว้กลับปูดโปนขึ้นมาอีกครั้ง มันลุกลามคืบคลานไปยังโคนขาหนีบราวกับหนอนดำน่าขยะแขยง

“ผู้บังคับกองพัน! นายทหารการเมืองซู! ต้าจู้จะไม่ไหวแล้ว!” ผู้บังคับหมวดที่หนึ่งร้อนรนจนขอบตาแดงก่ำ กดขาทั้งสองข้างของต้าจู้ที่กำลังถีบสะเปะสะปะเอาไว้แน่น

“กดตัวเขาไว้ อย่าให้เขากัดลิ้นตนเอง!” ซูเหมียนเยวี่ยตวาดสั่งเสียงเฉียบขาด “ฉันจะปรุงยาเดี๋ยวนี้ อย่าให้ใครมารบกวนฉัน!”

พูดจบ เธอก็ตรงไปยังมุมปลอดคนทันที แล้วผลุบกายเข้าไปในมิติ