ตอนที่ 112 โทรเลขด่วนชายแดน โรคติดต่อประหลาด

ตอนที่ 112 โทรเลขด่วนชายแดน โรคติดต่อประหลาด

“หวูด——หวูด——หวูด——”

เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมคมบาดแก้วหูดังระเบิดก้องขึ้นเหนือฟากฟ้าเขตทหารกะทันหัน สุ้มเสียงเสียดแทงราวกับจะฉีกกระชากท้องฟ้าสีเทาหม่นของดินแดนชายแดนเหนือให้ขาดสะบั้น

นี่ไม่ใช่เสียงแตรเรียกรวมพลธรรมดา แต่เป็นสัญญาณเตือนภัยเตรียมพร้อมรบระดับหนึ่ง

รอยยิ้มบนใบหน้าของลู่เป่ยเฉินพลันมลายหายไปในพริบตา เขาลุกพรวดขึ้นอย่างรวดเร็ว ดึงเข็มเงินบนแขนออกรวดเดียว แล้วคว้าเสื้อคลุมทหารที่พาดไว้บนพนักเก้าอี้ติดมือ

“ลูกสะใภ้ ภาวะเตรียมรบระดับหนึ่งแล้ว ฉันต้องรีบกลับเขตทหารเดี๋ยวนี้” ลู่เป่ยเฉินคาดเข็มขัดทหารอย่างเร่งรีบพลางกำชับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เธอลงกลอนประตูลานบ้านให้ดี พาลูก ๆ อยู่แต่ในบ้าน ไม่ว่าข้างนอกจะมีเสียงอะไรก็ห้ามออกมาเด็ดขาด!”

ซูเหมียนเยวี่ยลุกขึ้นยืน พยักหน้าด้วยสีหน้าสงบนิ่ง “ไปเถอะ ที่บ้านมีฉันอยู่”

ลู่เป่ยเฉินไม่พูดพร่ำทำเพลงอีก ผลักประตูแล้วสาวเท้าก้าวใหญ่พุ่งออกไปท่ามกลางพายุหิมะ

ต้าเป่าลู่จือเหยารีบวิ่งไปที่ริมหน้าต่าง ดึงผ้าม่านปิดลง เหลือไว้เพียงช่องแคบ ๆ มองออกไปข้างนอก เอ้อร์เป่าและซื่อเป่าเองก็เก็บอารมณ์หยอกล้อเมื่อครู่ ยืนอยู่ข้างกายซูเหมียนเยวี่ยอย่างว่าง่าย

“แม่” อู่เป่ายื่นมือไปดึงชายเสื้อของซูเหมียนเยวี่ยเบา ๆ ทันที ใบหน้าเล็กเกร็งแน่น