กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 638
ตบต้นขาแล้วหัวเราะ "โอ๊ย! จริงด้วยสิ! ทำไมถึงลืมเด็กคนนี้ไปได้นะ"
"ตั้งท้องสามปีความจำเสื่อม ไม่นึกเลยว่าจะเริ่มเป็นตั้งแต่เร็วขนาดนี้"
"ยังดีที่พี่เขยคนนี้พึ่งพาได้ ไม่งั้นฉันคงต้องคิดอยู่นานแน่ ๆ"
อานเหวินจิ้งยกมือขึ้นตบศีรษะเบา ๆ
อดส่ายหน้าด้วยความจนใจไม่ได้
"แล้วตอนนี้ล่ะ จะไปปลุกแกไหม?"
"หรือว่าจะปล่อยให้นอนต่ออีกหน่อย? ยังไงพวกเราก็อยู่ตรงริมฝั่งนี้ ตื่นขึ้นมาเดินมาที่เรือประมงก็เห็นพวกเราแล้ว" เฉินฮุ่ยหงเอ่ยถาม
"ต้องปลุกสิคะ ขืนเด็กนี่เดินไปทางเรือประมงแล้วหาพวกเราไม่เจอ เดี๋ยวตกใจจนร้องไห้แย่"
"ถ้าโตไปแล้วไปทะเลอีก จะฝังใจกลัวแค่ไหนกัน"