เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 575
เฉินฮุยพยักหน้าอย่างสุภาพ แล้วเดินไปตามทิศทางที่ลุงแก่คนนั้นชี้ ระหว่างที่เดินก็ตะโกนไปด้วยว่า "เฉินฮุ่ยหง เฉินฮุ่ยหงคุณเฉินฮุ่ยหง สาวสวยเฉินฮุ่ยหง"
ทุกคนทำงานอยู่ในบริเวณใกล้เคียง คนที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานส่วนใหญ่จึงรู้จักเฉินฮุ่ยหงกันทั้งนั้น
เมื่อได้ยินเข้าอดไม่ได้ที่จะหยุดมือแล้วหันมามอง
"เลิกตะโกนได้แล้ว ได้ยินแล้ว! เจ้าเด็กนี่ไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่ กลับไปฉันจะตีแกแน่!"
เฉินฮุ่ยหงวิ่งเหยาะๆ มาจากแปลงผัก ยืนอยู่บนเนินเขาแล้วตะโกนลงมาข้างล่าง
"ป้าใหญ่ ผมมาช่วยทำงานครับ" เฉินฮุยรีบหันตัวไป แล้วชะโงกตะกร้าบนหลังให้เฉินฮุ่ยหงดู
"ฮุ่ยหง นั่นหลานชายเธอเหรอ?"
"ฉันนึกว่าเป็นหนุ่มหล่อที่ไหน วิ่งขึ้นมาหาเธอถึงบนเขาในยามวิกาลแบบนี้"
ผู้ชายปากมากคนหนึ่งเอ่ยแทรกขึ้นมา