เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 546
"มีคนมาหาฉันเหรอ? ใครกันนะ"
เฉินฮุยวางเหล็กคีบยาวในมือลงแล้วเดินออกไปที่หน้าประตู
เหอจวนจวนและหวงซิ่วเหลียนกำลังพูดคุยหัวร่อต่อกระซิกเดินมาจากทางปากซอย
ทั้งสองคนเห็นเฉินฮุยยืนรออยู่ตรงหน้าประตูแล้วก็อดประหลาดใจไม่ได้
"เฉินฮุย นายไม่ได้ตั้งใจมายืนรอรับพวกเราอยู่ตรงนี้หรอกใช่ไหมเนี่ย" หวงซิ่วเหลียนเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดี
"ใช่แล้วล่ะครับ! ผมรู้สึกว่ามีคนสำคัญคนหนึ่งกำลังขยับเข้ามาใกล้ตัวผมมาก ๆ เลยตั้งใจมายืนรอต้อนรับตรงนี้โดยเฉพาะเลยนะเนี่ย"
"พี่ซิ่วเหลียน ไม่ใช่ว่าจะมาทานมื้อเย็นกันหรอกเหรอครับ ทำไมถึงมากันเร็วจังเลยล่ะ" เฉินฮุยเอ่ยถาม
เหอจวนจวนรีบหาเรื่องแซวขึ้นมาทันทีว่า "หืม!? คนสำคัญที่ว่านี่มีอยู่แค่คนเดียวเองเหรอ"
"ต้องมีแค่คนเดียวอยู่แล้วล่ะ ส่วนเธอเป็นแค่ของแถมต่างหากเล่า" หวงซิ่วเหลียนรับมุกต่อจากเหอจวนจวนทันควัน