เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 545
พูดถึงเรื่องนี้ เฉินฮุยก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้หนุ่มน้อยในภัตตาคารคนนั้นเป็นพวกมนุษยสัมพันธ์ดีเยี่ยม ตลอดทางปากไม่มีหยุดเลยสักวินาทีเดียว ตัวเขาเองก็คงไม่รู้เรื่องพวกนี้จริงๆ
ที่เฉินเย่าจู่ ซื้ออันนี้ก็เพราะมีคนฝากซื้อ ไม่ได้เอาไว้ใช้ในภัตตาคาร
เถ้าแก่เอง นานทีปีหนหากขายเนื้อแพะไม่หมด วันถัดไปก็จะเอามาขายต่อ แต่ของพวกนี้ไม่ได้มีทุกวัน
ดังนั้น วันนี้ไม่มีทั้งวัน ปัญหาจึงไม่ได้ใหญ่โตอะไร
เถ้าแก่แผงขายเนื้อแพะพยายามนึกย้อนความทรงจำอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะพลางกล่าวว่า "นึกออกแล้ว! ครั้งก่อนเคยเห็นอยู่เหมือนกัน"
"เฮะๆ นึกออกแล้วสินะครับ? งั้นคุณเอาของให้ผมเถอะ" เฉินฮุยกล่าว
พ่อค้าเนื้อแพะไม่ได้คิดอะไรมากความอีก
ย่อตัวลงหยิบถุงยื่นออกมาให้กับเฉินฮุย