เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 534
หวงซูชิงยิ่งฟังก็ยิ่งอารมณ์ดี
ส่งเสียงหัวเราะแห่งความได้ใจที่พยายามกลั้นเอาไว้เท่าไหร่ก็กลั้นไม่อยู่ดังออกมา
ทั้งสองคนออกเดินทางจากตัวเมืองตั้งแต่ช่วงหกโมงกว่า กลับมาถึงตัวอำเภอฟ้าก็มืดค่ำปาเข้าไปเกือบสี่ทุ่มแล้ว
ถนนสายเล็กในหมู่บ้านรถยนต์ขับเข้าไปไม่ได้
หวงซูชิงจึงจอดรถไว้ที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน เมื่อเห็นว่าเฉินฮุยมีข้าวของพะรุงพะรังเต็มไปหมด
เขาจึงยื่นมือไปหยิบถุงมาถือไว้แล้วเอ่ยว่า "พวกนี้เดี๋ยวฉันถือเอง นายถือแค่เข่งใส่ชามพวกนั้นก็พอ"
เฉินฮุยสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ใช้มือคว้าหูหิ้วทั้งสองข้างยกเข่งขึ้นมาแล้วเดินนำหน้าไป
ส่วนหวงซูชิงถือถุงเดินตามอยู่ข้างหลัง
เวลานี้คนในหมู่บ้านต่างก็เข้านอนกันหมดแล้ว บนถนนในหมู่บ้านที่เงียบสงบมีเพียงเสียงพูดคุยหยอกล้อกันไปตามเรื่องของคนทั้งสอง