กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 529
"ฉันรู้แล้ว ขอบใจเธอมากนะ!"
หลินเจียโซวเอ่ยทักทายตามมารยาท
เขาเดินนำเฉินฮุยออกจากห้องทำงานทีละคน ก่อนจะกระซิบเสียงเบา "ฉันจะช่วยจัดการเรื่องอุปกรณ์ชุดนี้ให้ ยี่สิบกว่าวันก็ส่งของได้แล้ว"
"ครับ ขอบคุณครับน้าเขยรอง!"
"ผมดูเวลาแล้วก็ใกล้ได้เวลาพอดี เราไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันเถอะครับ ผมเลี้ยงเอง!"
"ภัตตาคารรัฐในตัวเมืองไกลไหมครับ หรือมีสถานที่อื่นที่เหมาะสำหรับกินข้าวบ้างไหม" เฉินฮุยถาม
"อย่าเลย ที่โรงงานเรามีโรงอาหารกินได้!"
"ที่โรงงานฉันยังมีงานอื่นอีก" หลินเจียโซวปฏิเสธอย่างนุ่มนวล
เมื่อเทียบกับการเข้าสังคมผูกมิตรแล้ว เขาชอบอยู่กับไม้กับตะปูมากกว่า