กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 317
"พี่เฉินฮุย! พี่เฉินฮุย?"
อานเหวินจิ้งพลิกตัวเขาให้หงายขึ้นมาดูแล้วถอนหายใจกล่าวว่า "พอเมาทีไรก็หลับเป็นตายทุกที"
นางปีนขึ้นเตียงตามไปนอนตะแคงที่ด้านในสุดแล้วหลับตาลง
เฉินฮุยคาดการณ์ว่าหวงกวงเตี่ยนคงจะขนสินค้ามาจากตัวอำเภอฝั่งโน้น แถมยังต้องรอผู้คนมารับสินค้าในตัวอำเภอให้เรียบร้อยเสียก่อน ถึงจะนำของมาส่งให้ถึงหมู่บ้านของตน
แม้ว่าช่วงเช้าจะตื่นสายไปหน่อย แต่เขาก็ไม่ได้ร้อนรนแต่อย่างใด
ตักข้าวต้มขาวและกับข้าวจากในหม้อ เตรียมตัวทานอาหารเช้าอย่างสบายอารมณ์ แล้วค่อยเดินไปเดินเล่นที่ไซต์งานก่อสร้างเพื่อแสดงตัวสักหน่อย
เพิ่งจะนั่งลงและหยิบชามข้าวขึ้นมา ก็ได้ยินเสียงอานเหวินจิ้งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาตะโกนเรียก "พี่เฉินฮุย!"