กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 236
"ได้ไม่มีปัญหา!"
"ถ้าใครในพวกมันบอกว่าไปไม่ได้ ผมจะเป็นคนแรกที่วิจารณ์มันเอง" หลิวฝูกุ้ยตัดสินใจตบโต๊ะรับคำทันที ท่าทางรวดเร็วราวกับกลัวว่าเฉินฮุยจะเปลี่ยนใจ
"งั้นงานในไร่นาของเราล่ะจะทำยังไง? จะปล่อยทิ้งไว้ทั้งหมดไม่ได้หรอกนะ?"
เฉินหมิงเต๋อเอ่ยถามขึ้นมา ทันใดนั้นก็มีคนอีกหลายคนเห็นพ้องต้องกัน พร้อมส่งเสียงแสดงความลำบากใจออกมาอื้ออึง
"อย่างนี้ก็ไม่ได้ อย่างนั้นก็ไม่ไหว"
"จะให้รับเอาที่ดินรกร้างไร้ค่าแค่ไม่กี่แปลง แล้วล้างความเสียหายหลักพันหยวนของคนอื่นเขาแบบนี้ได้ที่ไหนกันล่ะ?" อู๋สุ่ยเซิงอดไม่ได้ที่จะบ่นอุบออกมา
"ที่หมิงเต๋อกพูดยังไงญาติของเฉินฮุยก็พูดถูกแล้วด้วยเหมือนกัน"