เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 220
เฉินฮุ่ยหงกำลังนั่งซ่อมตาข่ายหาปลาอยู่ที่ลานบ้านของตนเอง
เมื่อเห็นทั้งสองคนกลับมา นางก็ลุกขึ้นไปหยิบยาจีนที่อุ่นไว้ในหม้อมาส่งให้อานเหวินจิ้ง
เฉินฮุยหยิบโหลใส่น้ำตาลกรวดออกมาจากตู้เก็บของ เลือกก้อนที่ใหญ่ที่สุดให้อานเหวินจิ้ง
แต่พอดูแล้วรู้สึกว่ามันใหญ่เกินไปหน่อย ใส่เข้าปากคงอุดปากจนมิด จึงเปลี่ยนเป็นก้อนที่เล็กกว่าส่งให้แทน
"แกนี่มันเด็กโง่จริงๆ เหวินจิ้งโตเป็นผู้ใหญ่ถึงเพียงนี้แล้ว กินยายังต้องใช้น้ำตาลตัดขมอีกหรือไง"
เฉินฮุ่ยหงส่งยิ้มหยอกล้อเขา
"ป้าไม่รู้หรอกครับ ในยานี้มีส่วนผสมของหวงเหลียน! ต่อให้โตเป็นผู้ใหญ่แค่ไหนก็ทนความขมของหวงเหลียนไม่ไหวหรอกครับ" เฉินฮุยเอ่ย
"หวงเหลียนเชียวหรือ?! ถึงว่าทำไมยาที่ต้มออกมาถึงได้มีสีเหลืองจัด หยดลงบนผ้าขี้ริ้วสองสามหยดก็ซักไม่ออกเลย"