กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 147
"รู้แล้ว รีบลุกเร็วเข้า พวกเราเก็บของเตรียมลงจากเตียงกันหมดแล้ว"
"วัยรุ่นนี่ดีจริงๆ ไปๆ มาๆ ก็ไม่ทำให้ตื่นเลยสักนิด" อู๋สุ่ยเซิงเอ่ยพึมพำพร้อมกับปิดประตูแล้วเดินออกไป
อานเหวินจิ้งรีบดีดตัวลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็วเพื่อสวมเสื้อผ้า
พลางสวมเสื้อผ้าพลางบ่นพึมพำว่า "แย่จริง! ถูกเธอปั้นจนเสียคนหมดแล้ว ฉันตอนนี้ห้าโมงเช้าไม่มีทางตื่นขึ้นมาได้เลยจริงๆ"
เฉินฮุยเห็นแล้วอดขำไม่ได้ คว้าตัวอานเหวินจิ้งที่เอวบางร่างน้อยเข้ามากอดไว้แล้วหัวเราะกล่าว "ตื่นไม่ไหวก็ไม่ต้องตื่นสิ ผมแต่งงานพาคุณเข้าบ้านมาเพื่อให้คุณมาใช้ชีวิตสบายๆ ไม่ได้พามาเป็นวัวเป็นม้าทำงานหนักสักหน่อย"
"จะปล่อยให้ผู้ใหญ่มาเรียกไม่ได้เด็ดขาด น่าเกลียดจะตาย" อานเหวินจิ้งรู้สึกเขินอายเล็กน้อย