กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 146
เฉินฮุยสัมผัสได้ถึงมัน และมันก็สัมผัสได้ถึงเฉินฮุยเช่นกัน
แม้จะนอนหมอบนพื้นดินอยู่นิ่งไม่ไหวติง ร่างกายกลมกลืนไปกับพุ่มไม้และใบไม้แห้ง แต่ก็ยังคงแลบลิ้นงูออกมาด้วยความตึงเครียดเล็กน้อย
เฉินฮุยยืนขึ้นหลังจากมองอยู่ครู่หนึ่ง เลือกมุมที่กิ่งไม้จะไม่เกะกะ
ยื่นคีมเหล็กยาวในมือออกไป หนีบหัวงูเอาไว้อย่างแม่นยำ จากนั้นดึงมันขึ้นมาจากพื้นแล้วคว้าหมับไว้ในมือ
ก้าวเดินออกไปกลางแสงแดด ชื่นชมพร้อมกับพลิกดูไปมาด้วยความเพลิดเพลิน
"สวย! สวยจริง ๆ! สวยจนฉันไม่อยากกินเลยล่ะ" เฉินฮุยอุทานซ้ำ ๆ หลายครั้ง
งูตัวนี้ดูแล้วไม่มีพิษ แต่ถ้าโดนกัดสักทีก็คงแย่เหมือนกัน