กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 139
เฉินฮุยไวเป็นกรด คว้าถุงผ้าสองใบจากโต๊ะแล้ววิ่งออกไปทันที
"ป้าใหญ่ งั้นพวกเราออกทะเลกันแล้วนะ" อานเหวินจิ้งยิ้มแล้วกล่าวขึ้น
"เธอวางใจเถอะ เหวินจิ้ง... ช่างเถอะ เหวินจิ้งพึ่งพาอะไรไม่ได้เลย คุมเขาไว้ไม่ได้หรอก"
"ผมจะคุมเฉินฮุยเอง คุณขึ้นไปนอนเถอะ" อู๋สุ่ยเซิงตบไหล่เฉินฮุ่ยหงเบา ๆ แล้วถือของเดินรั้งท้าย
เฉินฮุ่ยหงปากก็บอกว่าจะไม่สนใจเฉินฮุยอีกแล้ว
แต่พอเห็นทุกคนเดินไปหมดแล้ว ต้องมาเผชิญกับบ้านที่ว่างเปล่า กลับรู้สึกเคือง ๆ ในใจขึ้นมา
เธอจัดการล็อกประตูแล้วเดินมุ่งหน้าไปทางท่าเรือ ระหว่างทางพบคนหมู่บ้านเดียวกันทักทายพูดคุยกันสองสามคำ พอเธอไปถึงท่าเรือ เรือของอู๋กวงก็แล่นออกไปแล้ว