กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 122
"เท่าไหร่คะ" อานเหวินจิ้งเอ่ยถามด้วยความคาดหวัง
"รอก่อนนะ"
เฉินฮุยแบกจักรยานเข้าบ้านไปวางไว้ตรงบริเวณใต้บันไดแล้วล็อกให้เรียบร้อย
จากนั้นก็จัดการปิดประตูห้องแล้วจูงมืออานเหวินจิ้งเดินเข้าไปข้างใน
"ข้าวยังไม่ได้กินเลยนะ ปิดประตูทำไมเนี่ย" อานเหวินจิ้งเอ่ยขึ้นด้วยความเขินอายเล็กน้อย
"หา?!" เฉินฮุยชะงักฝีเท้า หันไปมองประตูที่ถูกปิดลงแล้วก็หลุดหัวเราะออกมาพรืดใหญ่
ในยุคนี้ นอกจากตอนนอนตอนกลางคืนกับตอนออกไปข้างนอกตอนกลางวันแล้ว
ขอแค่มีคนอยู่บ้าน ปกติจะไม่ค่อยปิดประตูกันหรอก
คู่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามัน แถมในบ้านยังปิดประตูไว้อยู่ตลอด นัยความหมายมันชวนคิดลึกนะเนี่ย