กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 108
"พี่เฉินฮุย ผมว่าคุณยังระวังไว้หน่อยดีกว่าไหม"
"ไม่อย่างนั้น ให้ผมถือไม้กวาดไปยืนข้างหลังคุณเอาไหมล่ะ" อานเหวินจิ้งเอ่ยด้วยความรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก
"จะต้องการเธอไปทำไมกัน ตบเจ้าเฉินเสี่ยวเฉียวแค่คนเดียว ฉันคนเดียวก็เกินพอแล้ว"
"เธอนอนต่ออีกหน่อยเถอะ หรือไม่ก็แต่งตัวเสร็จแล้วค่อยออกมา" เฉินฮุยเอ่ยพรางใช้นิ้วเคาะเบาๆ ลงบนจมูกโด่งรั้นของอานเหวินจิ้ง
"ฮึ่ม!"
อานเหวินจิ้งผลักเฉินฮุยออกไปทันที จากนั้นปิดประตูหน้าต่างแล้วเดินไปหาเสื้อผ้าใส่ในตู้
เฉินฮุยยิ้มบางๆ แล้วก้าวขายาวๆ ไปเปิดประตูบ้าน
เขากวาดสายตามองสำรวจเฉินเสี่ยวเฉียวตั้งแต่หัวจรดเท้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาแล้วเอ่ยว่า "ยังดีๆ ไม่ได้ดูอนาถอย่างที่ฉันคิดไว้"
มีคนเดินผ่านไปมาด้านนอก