กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 47
"เสี่ยวเป่า พี่ชายให้อมยิ้มลูกนี้เป็นค่าเหนื่อย เธอช่วยแบ่งให้หน่อยได้ไหม"
เฉินฮุยหยิบลูกอมทั้งหมดในกระเป๋าออกมา ยื่นให้เฉินว่านเฮ่อที่ยังคงออเซาะอยู่ในอ้อมอกของเฉินเสี่ยวเฉียว
"ได้! ผมแบ่งเอง! เสี่ยวเป่าแบ่งลูกอมเก่งที่สุดเลย!"
ลูกอมนมไม่กี่ลูกก็ทำให้น้อยๆ สองข้างของเฉินว่านเฮ่อเต็มแน่น
เขาขยับก้นเป็นสัญญาณให้เฉินเสี่ยวเฉียววางตนลง
พอกำลูกอมวิ่งไปอีกทาง เด็กๆ อีกหลายคนก็หันกลับมาและพุ่งเข้ามาแย่งส่วนที่ควรจะเป็นของตน
เฉินว่านเฮ่อร้อนใจจนกระทืบเท้าดุ๊กดิ๊ก แล้วพูดซ้ำๆ "มีของผมลูกหนึ่ง! มีของผมลูกหนึ่ง!"
เฉินว่านไป่เดินตามไปช่วยควบคุมสถานการณ์ ถือโอกาสแบ่งลูกอมมาได้ลูกหนึ่งด้วย