เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 46
เฉินต้าเฉียวหาตอไม้ใหญ่แห่งหนึ่งมาใช้เป็นที่กำบัง ยืนมองดูอยู่ใต้ร่มไม้อยู่ครู่หนึ่ง
หลังจากเลื่อยท่อนไม้ที่ต้องใช้จนเสร็จเรียบร้อยแล้ว เฉินเสี่ยวเฉียวก็หันมาช่วยงานเฉินกั๋วกางต่อ
แปลกจริง ๆ เจ้าเฉินฮุยนี่ใกล้จะแต่งงานแล้วจะกระตือรือร้นหน่อยก็พอเข้าใจได้ แต่เจ้าตัวดีไร้น้ำยาอย่างน้องชายแท้ ๆ ของเขา ทำไมถึงได้ยอมตามไปช่วยทำมาหากินขยันขันแข็งได้ขนาดนี้กันนะ?
เฉินต้าเฉียวรู้สึกไม่เข้าใจอยู่บ้าง แต่พอมองดูเฉินเสี่ยวเฉียวที่กำลังขยับเนื้อขยับตัวทำงานแล้วก็รู้สึกขัดหูขัดตาน้อยลงมาก พลอยทำให้รู้สึกว่าท่าทีที่ตนเองปฏิบัติต่อเฉินฮุยเมื่อครู่นี้อาจจะไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่ด้วย
อย่างที่เขาว่ากันว่า ยื่นมือไม่ตบคนหน้ายื้อยิ้ม เมื่อครู่นี้เฉินฮุยแสดงท่าทีที่ดีกับเขามากทีเดียว
เฉินต้าเฉียวเดินออกมาจากด้านหลังตอไม้ สะพายมือไว้ด้านหลังแล้วเดินตรงเข้าไป