กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 31
อานเหวินจิ้งที่เพิ่งไล่จับกระต่ายป่ามาเมื่อครู่ กำลังเอียงคอซุกนอนคว่ำอยู่ในพงหญ้าใต้ร่มไม้ใหญ่
ขาหลังข้างหนึ่งยังไม่ยอมแพ้ต่อความตาย กระตุกสั่นไปสองที
"ฮ่าๆๆๆ"
"ที่แท้เรื่องเล่าเรื่องรอกระต่ายใต้ตอไม้ก็มีจริงสินะเนี่ย"
เฉินฮุยเข้าใจในทันทีว่าทำไมเมื่อครู่อานเหวินจิ้งถึงหัวเราะออกมาแบบนั้น
สภาพของเจ้ากระต่ายตัวนี้ที่วิ่งชนตอไม้ตายจนคอหักช่างน่าขันเสียจริง
"ฉันนึกว่ากระต่ายตัวนี้จะต้องวิ่งหนีไปได้แน่ๆ คืนนี้คงไม่ได้กินเนื้อกระต่ายแล้วซะอีก ไม่คิดเลยว่า ฮ่าๆๆๆ"
เสียงหัวเราะที่เพิ่งจะสงบลงของอานเหวินจิ้งถูกเฉินฮุยสะกิดขึ้นมาอีกครั้ง
เธอเอามันเกาะลำต้นไม้ไว้แล้วอดหัวเราะออกมาไม่ได้