กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 30
"พี่เฉินฮุย เธอกำลังคิดอะไรอยู่?"
"ผมกำลังคิดว่า เมื่อไหร่เธอจะยอมเรียกผมว่าสามี"
ค้อนปะเหลือก ข้อนปะเหลือก ข้อนปะเหลือก
"ล้อเล่นน่า"
"ตามปกติแล้ว ผมจำเป็นต้องปักท่อนไม้แหลมคมยาว ๆ ไว้ที่ก้นหลุมพวกนี้สักหน่อย"
"ตอนที่หมูป่าตกลงไป ด้วยน้ำหนักตัวของมันเอง ท่อนไม้แหลมยาวเหล่านี้จะแทงลึกเข้าไปในตัวของหมูป่า"
"ด้วยวิธีนี้ หมูป่าที่ได้รับบาดเจ็บไม่มีทางหนีรอดไปได้อย่างแน่นอน พวกเราแค่รอจนกว่าเลือดหมูป่าจะไหลออกจนหมดและตายสนิทค่อยดึงมันขึ้นมา โดยไม่ต้องกังวลว่าจะถูกมันจู่โจมเลย"
เฉินฮุยอธิบายพร้อมกับทำมือประกอบบริเวณก้นหลุมดิน
"แล้วยังไงต่อ? หรือว่าคุณกลัวว่าพวกเราจะมาไม่ทันเวลา แล้วหมูป่าที่ตายไปจะส่งกลิ่นเหม็นเน่าก่อน?" อานเหวินจิ้งเอ่ยถาม