เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 2
"ฟรี้..."
เสียงหวีดหิวขัดจังหวะห้วงความคิดของเฉินฮุย
"อาเสี่ยวเฉียว! ทำไมถึงมาถึงในตัวอำเภอได้ล่ะเนี่ย"
เฉินฮุยหลุดปากถามออกไป ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าคนๆ นี้คือลูกชายคนที่สองของผู้ใหญ่บ้าน มีชื่อว่าเฉินเสี่ยวเฉียว
อายุยังน้อยแต่ลำดับอาวุโสสูงลิ่ว ทั้งยังเป็นคนไม่เอาถ่านแต่ยกย่องตัวเองว่าเป็นคนรักอิสระเสรี ในหมู่บ้านนับเป็นไม่กี่คนที่สามารถเข้ากับเฉินฮุยได้
"พ่อฉันหาเงินเพิ่มมาได้อีกไม่กี่หยวน คิดว่าพี่หลินเจียวคงรีบใช้ เลยให้ฉันเอามาส่งให้ก่อน แถมยังเอาของกินมาฝากพวกเธอด้วย"
"ฟ้ามืดค่ำป่านนี้แล้ว ทำไมแกยังไม่กลับอีกล่ะ" เฉินเสี่ยวเฉียวจอดจักรยานของตัวเองเรียบร้อย แล้ววิ่งเหยาะๆ เข้ามาถาม
"รถหมดแล้วล่ะ"
รถโดยสารประจำทางจากหมู่บ้านเข้าตัวอำเภอมีวันละสองเที่ยว คือตอนเก้าโมงเช้ากับบ่ายสองโมง