เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 1
"หนีฮ่าว ขอทางหน่อยครับ"
"สหาย หลีกทางหน่อยครับ ผมจะเดินผ่าน"
"อ๋อๆๆ ได้ครับ"
เฉินฮุยได้สติกลับมาจากเสียงเร่งเร้า ถอยหลังไปก้าวหนึ่งเพื่อให้พยาบาลสาวที่ถือขวดน้ำเกลือเดินเข้าห้องผู้ป่วยไป
ประตูห้องที่แคบและเก่า เตียงเหล็กโครงเรียบๆ ที่ทั้งแคบทั้งเล็ก
ทางเดินแคบๆ มีม้ายาวไม้เนื้อแข็งที่ไม่ค่อยใหม่นักตั้งอยู่แถวหนึ่ง
หากทอดสายตาให้ยาวขึ้น ตึกพยาบาลฝั่งตรงข้ามมีป้ายคำขวัญสีแดงสดแขวนไว้ว่า "การให้นมแม่คือสิ่งที่ดีที่สุด"
นี่คือเรื่องแรกที่ทำให้เฉินฮุยตกตะลึงในวันนี้ เขาย้อนเวลากลับมาแล้ว ตอนนี้คือปี 1985 ตัวเขายังอยู่ในวัยยี่สิบต้นๆ
ห้องหอที่สะสมมาครึ่งชีวิตหายไป รถก็หายไป เงินฝากก็หายไปหมด แต่ร่างกายยังคงหนุ่มแน่นและแข็งแรง โรคความดันโลหิตสูง ไขมันในเลือดสูง และโรคเบาหวานก็ยังไม่มาเยือน