เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 368 อีกคนหนึ่งของข้า
เมื่อได้ยินเสียงนั้น ชายชุดขาวแสดงสีหน้าตกใจ เร่งระดมพลังทั้งหมดโดยไม่ลังเล หนีเข้าไปในความว่างเปล่า
จนกระทั่งความรู้สึกเหมือนถูกหนามทิ่มหลังหายไป เขาจึงถอนหายใจโล่งอก คิดในใจว่า “เขาตามหาข้าในความว่างเปล่าได้อย่างไร?”
“บางที……อาจเป็นเพียงความบังเอิญ”
แต่ไม่นาน จิตใจของชายชุดขาวก็เริ่มถูกปกคลุมด้วยเมฆดำ
ความว่างเปล่าโดยรอบดูเหมือนจะเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจและกังวลโดยไม่ทราบสาเหตุ
ในความว่างเปล่าอันไร้ขอบเขต ราวกับมีดวงตาเย็นชาไร้ความรู้สึกหลายคู่จ้องมองเขาอยู่ สิ่งที่ไม่อาจบรรยายได้กำลังดิ้นรนอยู่
แม้จะเป็นผู้บำเพ็ญขั้นสุญตา ชายชุดขาวก็ไม่เคยเข้าสู่ความว่างเปล่าแล้วรู้สึกเตือนภัยเช่นนี้มาก่อน ราวกับว่าความว่างเปล่าทั้งหมดกำลังจับตาดูเขาอยู่
“มีบางอย่างไม่ถูกต้อง ต้องรีบออกจากที่นี่!”
ขณะที่ชายชุดขาวกำลังจะกลับไปยังใต้ดินของดาวเคราะห์ เขาก็พบด้วยความตกใจว่ามีกำแพงที่มองไม่เห็นและแข็งแกร่งปรากฏขึ้นในความว่างเปล่า กักขังเขาไว้ภายใน!