เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 354 ทะลวงสู่สุญตา
“อาจารย์อัน อย่าได้ขึ้นสู่เซียน”
เมื่อเห็นตัวอักษรที่จ้งสวีทิ้งไว้ ม่านตาของอันเล่อหดเล็กลง เขาอ่านต่อไป
“ข้าตั้งใจจะเตือนท่านเช่นนี้ แต่เมื่อคิดดูแล้ว หากเป็นอาจารย์อัน คงจะรู้ว่าไม่ควรทำแต่ก็ยังทำใช่หรือไม่? ท่านเป็นคนมั่นใจในตัวเองและอิสระเสมอมา มิเช่นนั้นในปีนั้นก็คงไม่ทิ้งพวกเราไปอย่างใจร้ายเช่นนั้น”
อันเล่อชะงัก คิดในใจ “ผู้ที่เข้าใจข้าที่สุดก็คือจ้งสวี”
ไม่นาน อันเล่อก็นึกขึ้นได้ว่า การที่จ้งสวีทิ้งจดหมายไว้ในเขตหวงห้ามของวังสุญญตา แสดงว่านางคาดเดาได้ว่าเขาไม่ได้ตายจริง
เขาอ่านต่อไป จ้งสวีได้ให้คำตอบไว้ในจดหมาย
“หลังจากอาจารย์อันจากไป พวกเราพี่น้องร่วมสำนักต่างโศกเศร้าเสียใจ กำลังจะเข้าร่วมศึกต่อสู้กับปีศาจมืด เพื่อแก้แค้นให้ท่าน ในตอนนั้น อาจารย์ใหญ่เทียนได้เรียกพวกเราบางคนไป บอกว่าท่านยังไม่ตาย”
“ข้าถามอาจารย์ใหญ่เทียนถึงสาเหตุ แต่ท่านกลับระแวดระวัง ไม่ยอมบอก จนกระทั่งภายหลัง แผนสืบทอดเชื้อไฟของฝ่าบาทสำเร็จ พวกเราออกจากต้าโจว ท่านจึงบอกข้า -- อาจารย์อัน มาจากอนาคต”
อันเล่อไม่รู้สึกแปลกใจกับเรื่องนี้