เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 338 จงจำชื่อของข้าไว้
เมื่อเห็นเสวียนฮุยเดินออกมาจากฝูงชน ทุกคนต่างประหลาดใจ
พรสวรรค์และความพยายามของเสวียนฮุย พวกเขาเห็นกันหมดแล้ว แต่เขาก็ยังเป็นเพียงผู้บำเพ็ญที่เปิดคลังสวรรค์ได้เพียงสิบเอ็ดแห่ง ห่างจากขั้นเซียนมนุษย์อีกไม่น้อย
แท่นเทพสุดท้ายนั้น แม้ดูเหมือนเป็นเพียงคลังสวรรค์หนึ่งเดียว แต่ในความเป็นจริงแล้วจำเป็นต้องรวมคลังสวรรค์สิบเอ็ดแห่งก่อนหน้านี้ทั้งหมดเข้าไว้ด้วยกัน ความยากในการเปิดนั้นมากมายเกินจะพรรณนา
เสวียนฮุยมองไปทางอันเล่อ กล่าวว่า “พี่รอง โปรดให้โลหิตเทพแก่ข้าสักหยด”
มุมตาของอันเล่อกระตุก นึกถึงวิญญาณที่มีสภาพครึ่งบ้าครึ่งดีในยุคหลังที่เขาได้พบ เขาอยากบอกเสวียนฮุยมากว่า หากทำเช่นนี้ เสวียนฮุยจะต้องไม่รอดพ้นอย่างแน่นอน แม้แต่วิญญาณที่เหลืออยู่ก็จะต้องทนทุกข์กับความโดดเดี่ยวและความเจ็บปวดเป็นเวลาหลายหมื่นปี
ในที่สุดเขาเพียงเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า “เสวียนฮุย นี่ไม่ใช่ความรับผิดชอบที่เจ้าควรแบกรับ”
ดวงตาของเสวียนฮุยใสกระจ่างสดใส เขายิ้มเบาๆ กล่าวว่า “พี่รอง ข้ารู้ว่าท่านยังคงมองข้าเป็นเด็กหนุ่มเมื่อสามปีก่อน”
“แต่ ผู้คนย่อมเติบโต ข้าเคยชอบแกล้งตาย มักคิดจะหลบหนี ถึงกับเตรียมโลงศพไว้สำหรับตัวเอง”
“แต่คราวนี้ ข้าไม่อยากหนีอีกแล้ว”