เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 320 หินจักรวาลอนันต์
ปีศาจมนุษย์ในความมืดช่างน่าสยดสยองประหลาด ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ แม้แต่อันเล่อก็ไม่แน่ว่าจะเป็นคู่ต่อสู้ของมัน โชคดีที่มันไม่ได้ไล่ล่าอันเล่อทั้งสอง แต่เพียงเกลียดชังทุกสิ่งนอกจากตัวเองอย่างเท่าเทียม
ปีศาจมนุษย์ไม่สนใจศพแห้งที่สิ้นชีวิตแล้ว เพิกเฉยราวกับเป็นอากาศ
แต่หากพบผู้ที่ยังไม่ตายสนิท จมอยู่ในความทรมานไม่สิ้นสุด ปีศาจมนุษย์จะตื่นเต้นอย่างยิ่ง พุ่งเข้าหาอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะ “อ่อนโยน” กลืนกินเข้าไปในร่าง
อันเล่อหาคำที่เหมาะสมกว่า “อ่อนโยน” ไม่ได้ ในการบรรยายการเคลื่อนไหวของปีศาจมนุษย์
หนวดเนื้อนับไม่ถ้วนแทงทะลุเข้าไปในร่างที่บิดเบี้ยวหรือแยกส่วนอย่างนุ่มนวล เชื่อมต่อกับเนื้อและเลือดอันวุ่นวายของปีศาจมนุษย์ หลอมรวม พันกัน ค่อยๆ กลายเป็นหนึ่งเดียว
จากนั้น บนผิวของปีศาจมนุษย์จะปรากฏใบหน้าใหม่ กรีดร้องอย่างน่าสยดสยองแต่ไร้เสียง ก่อนจะออกตามหาเหยื่อรายต่อไปในความมืด แล้วหายไปอย่างรวดเร็ว
ทั้งกระบวนการ มากกว่าการ “กลืนกิน” แต่เหมือนพิธีกรรม ที่เปลี่ยนผู้ที่ยังไม่ตายให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของปีศาจมนุษย์
อันเล่อมองแล้วรู้สึกขนลุก หนาวสะท้านไปทั้งแผ่นหลัง
หวังฝูกุ้ยที่อยู่ไม่ไกลใช้เศษหินจักรวาลอนันต์ บินกลับมาข้างกายอันเล่อ อธิบายผ่านจิตวิญญาณ