เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 288 โลกและสวรรค์คือทุ่งเลี้ยงสัตว์ที่ยิ่งใหญ่กว่า
ไกลออกไป บนท้องฟ้าสีแดงเพลิง ปรากฏรอยแยกสีดำขึ้นรางๆ
ความมืดข้นเหนียวค่อยๆ ซึมออกมาจากรอยแยก เต็มไปด้วยความอาฆาตที่คนทั่วไปไม่อาจจินตนาการได้ ในชั่วพริบตา ราวกับมีสายตาเย็นเยียบนับไม่ถ้วนจ้องมองมาจากความมืดนั้น เสียงกระซิบพึมพำประหลาดน่าขนลุกดังอยู่ข้างหู ทำให้ขนพองสยองเกล้า
‘เหตุใดจึง……’
เจียงหยุนเบิกตากว้าง หัวใจสั่นสะท้าน: ‘แม้แต่สุสานเซียนแห่งนี้ก็ต้านทานการรุกรานของความมืดไม่ได้หรือ?’
อันเล่อก็ขมวดคิ้ว เขารู้สึกโดยสัญชาตญาณว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
สุสานเซียนแห่งนี้แม้จะดูทรุดโทรมใกล้พังทลาย แต่ที่จริงแล้วยังมั่นคงผิดปกติ การต่อสู้ระหว่างอันเล่อกับเซี่ยจิ่งเหนียนก็เพียงแค่ทำลายเศษดวงดาวหนึ่งดวง ไม่อาจสั่นคลอนตัวสุสานได้
ยิ่งไปกว่านั้น จากสระน้ำทิพย์ที่สะสมอยู่ใต้ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ แสดงว่ามันต้องอยู่ที่นี่มาเป็นเวลายาวนาน นั่นคือสุสานเซียนก็ดำรงอยู่ในสภาพทรุดโทรมเช่นนี้มานานแล้ว
จะมีเรื่องบังเอิญขนาดนี้ได้อย่างไร ที่พวกเขาเพิ่งเข้ามา สุสานก็จะทนต่อการรุกรานของความมืดไม่ไหวเสียแล้ว
อันเล่อนึกถึงความคิดประหลาดขึ้นมา: ‘หรือว่าสุสานแห่งนี้ตั้งใจปล่อยให้ความมืดซึมผ่านเข้ามา เพื่อบีบให้พวกเราต้องเข้าไปข้างใน?’