เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 254 ไม่สำคัญ ข้าจะลงมือเอง
ภายในกระโจมมืดสลัว ไม่มีการจุดตะเกียง แสงสว่างราวกับถูกสิ่งไร้รูปกลืนกิน
เพียงก้าวเข้าไป ความเย็นเยียบก็ซัดมาปะทะ แม้แต่อันเล่อที่มีร่างกายแข็งแกร่งยังอดสั่นสะท้านไม่ได้ ความเย็นนี้ไม่ใช่อุณหภูมิที่ลดลง แต่เป็นความรู้สึกทางจิตใจ
ไม่ไกลนัก จ้าวโหย่วยืนอยู่ตรงนั้น ท่าทางไม่มีความหยิ่งผยองเหมือนก่อนหน้า แต่สงบเสงี่ยมเคารพนบ
เพียงแต่เมื่อเห็นอันเล่อเดินมา ดวงตาของเขาก็วาบขึ้นด้วยความดูแคลนและไม่พอใจ
อันเล่อไม่สนใจปฏิกิริยาของจ้าวโหย่ว แต่ระมัดระวังสังเกตร่างที่นั่งอยู่บนที่นั่งประธาน
ร่างในชุดดำถูกห่อหุ้มด้วยความมืด ราวกับมีหมอกดำพร่าเลือน ให้ความรู้สึกเหนียวเหนอะและขุ่นมัว
ในการรับรู้ของอันเล่อ ร่างกายใต้อาภรณ์นั้นไร้ไออุ่นแม้แต่น้อย ราวกับศพเย็นเยียบ แต่กลับเปี่ยมด้วยชีวิตชีวาที่บรรยายไม่ถูก กว้างใหญ่ยิ่งกว่ามหาสมุทร ลึกล้ำยิ่งกว่าห้วงเหว ทำให้ผู้พบเห็นเกิดความเกรงขามในทันที
คุณลักษณะสองอย่างที่ขัดแย้งกันสิ้นเชิง กลับผสานรวมกันอย่างประหลาดบนร่างของคนผู้นี้
อันเล่อไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกนี้อย่างไร หากจะพูด เขากับพวกศพเดินได้เหล่านั้น……กลับมีความคล้ายคลึงกันอย่างน่าพิศวง?