เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 249 ข้าต้องการเกียรติยศจากการรบนี้เพื่ออะไร
ในบ่ายวันนั้น ทูหยวนอู่ได้ตระหนักว่า-
ตัวเองผิด และยังผิดอย่างร้ายแรง
เขาเชื่อคำพูดของอันเล่อไปบ้าง และสั่งให้ลูกน้องจับตาสามคนที่บาดเจ็บ
แต่เนื่องจากทั้งหมดเป็นเพื่อนร่วมรบ ประกอบกับอิทธิพลจากคำพูดของเขา การเฝ้าระวังจึงค่อนข้างหย่อนยาน
ในระหว่างการปะทะกับผีดิบ นักยุทธ์ที่บาดเจ็บคนหนึ่งพลันคลุ้มคลั่ง กัดเพื่อนที่อยู่ข้างกันบาดเจ็บ อีกสองคนก็แสดงอาการกลายเป็นผีดิบ จากนั้นวิ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต ทำให้นักยุทธ์หลายคนตกใจสับสน เกิดความวุ่นวายไม่น้อย
แม้สุดท้ายทูหยวนอู่จะลงมือเอง สังหารทั้งสามคนได้หมด แต่ในกองทัพก็มีผู้บาดเจ็บเพิ่มขึ้นอีกหลายคน
พวกเขาไม่จำเป็นต้องตาย แต่กลับตายอย่างน่าเสียดายเพราะการตัดสินผิดพลาดของทูหยวนอู่ โดยไร้ความหมาย
เมื่อได้ยินคำขอโทษของทูหยวนอู่ อันเล่อกลับรู้สึกประหลาดใจ เขาคิดว่าคนหัวล้านผู้นี้คงเป็นพวกที่ไม่ยอมรับผิดไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ได้หุนหันพลันแล่นอย่างที่แสดงออก อย่างน้อยก็ยังมีสมองอยู่บ้าง
อันเล่อกล่าวเรียบๆ “ท่านควรขอโทษลูกน้องของท่าน ไม่ใช่ข้า”