เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 227 ภรรยาอาจารย์ผู้นี้ ข้าเยี่ยหลิงเอ๋อร์ต้องได้แน่
ออกจากหอคอยปราบวิญญาณ กลับมายังเรือนเล็กในแคว้นชิง
อันเล่อหยิบชิ้นส่วนที่มีรอยเก่าแก่ขรุขระออกมา พิจารณาดูครู่หนึ่ง
วัสดุของมันดูเหมือนกระดูกของอสูรบางชนิด แต่ก็ผสมด้วยโลหะและวัสดุอื่นๆ
บนชิ้นส่วนยังมีคราบเลือดสีแดงเข้มเหลืออยู่ และมีรอยแตกร้าวเล็กๆ มากมาย ราวกับว่าหากบีบแรงๆ จะแตกเป็นชิ้นๆ
แม้จะเป็นเพียงชิ้นส่วนเดียว ก็ยังแผ่กลิ่นอายสังหารอันเข้มข้น แฝงด้วยอิทธิพลที่ส่งผลต่อจิตใจของนักยุทธ์
ใช่แล้ว นี่คือส่วนหนึ่งของเกราะแม่ทัพนั่นเอง
อันเล่ออดนึกถึงคำพูดของเหล่าเทียเรื่อง “โชคใหญ่” ไม่ได้
เพียงชิ้นส่วนที่แตกหักนี้ ย่อมไม่อาจเรียกว่าโชควาสนา ที่สำคัญกว่าคือความหมายที่ชิ้นส่วนนี้แทน
ในราชวงศ์ต้าไท่ การจะเป็นแม่ทัพได้ ไม่ใช่แค่มีความสามารถเท่านั้น