เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 196 ผู้อาวุโสนิรสูญผู้ทรงภูมิ
วันหนึ่ง
ตงเกาหานฟื้นจากการหมดสติ ได้ยืนยันข่าวการถูกตัดเงินค่าขนมจากปากสาวใช้เสี่ยวชุ่ย อดรนทนไม่ไหวถอนหายใจยาว ทุบอกตีตัว
“คุณหนูหยาฟางของข้า!”
ไม่มีเงินก็ไปโรงน้ำชาไม่ได้ ไปโรงน้ำชาไม่ได้ก็พบคุณหนูหยาฟางไม่ได้ ไม่ได้พบหยาฟางก็เหมือนมีมดไต่ไปทั่วร่าง
“หัวใจข้าถูกหยาฟางขโมยไปแล้ว ชาตินี้ไม่มีทั้งความทุกข์และสุข”
ขณะที่ตงเกาหานเพิ่งเอ่ยความรู้สึกเช่นนี้ กลับได้ยินว่าพลังชั่วร้ายในตัวเขายังไม่ถูกขจัดหมด ยังมีโอกาสกลับมาอีก
เมื่อได้ยินข่าวนี้ ตงเกาหานก็รู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งร่าง หัวใจสั่นระริก
ภาพที่ได้เห็นตอน “ถูกวิญญาณร้ายเข้าสิง” ยังคงฝังลึกในจิตวิญญาณราวกับฝันร้าย เพียงแค่นึกถึงก็เหมือนจะตกลงไปในความฝันอันน่าขนลุกและน่ากลัวนั้นอีกครั้ง และไม่มีทางตื่นขึ้นมาได้อีก
“คุณชายไม่ต้องกังวลนะเจ้าคะ”