กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 192 [เกราะมารสุญญตา (ทอง)]
“ข้า……เป็นใคร?”
ทันทีที่อันเล่อถามคำถามนี้ เสียงในใจก็พลันชัดเจนขึ้นอย่างยิ่ง
“ข้าคืออันเล่อ”
“ศิษย์คนที่สี่ของผู้อาวุโสกู่ซาน แห่งวังสุญญตา ถูก ‘ฝุ่น’ ซุ่มโจมตีในห้วงสุญญตา ถูกบีบให้เข้าสู่ความว่าง พลัดพรากจากศิษย์พี่……”
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเสียงนี้ไม่ใช่ของผู้อื่น แต่เป็นเสียงของอันเล่อเอง
ในช่วงเวลานี้ แม้เขาจะตกอยู่ในสภาวะพิเศษของ [สิบภูมิไม่หวั่นไหว] แต่สติที่เหลืออยู่ก็ยังคงต่อสู้กับการปิดกั้นหนักอึ้งราวกับแผ่นดินนี้ตลอดเวลา
ดั่งหญ้าป่าที่งอกงามในซอกหิน
ในที่สุดก็แทงทะลุผิวดิน เติบโตอย่างเขียวชอุ่มและมีชีวิตชีวา
แกร๊ก……แกร๊ก……