เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 166 ขอบคุณอาจารย์ที่ช่วยข้าบำเพ็ญเพียร
สังเกตเห็นสายตาของเซี่ยจิ่งเหนียน ฉินเล่อรู้สึกตื่นเต้น คิดว่าหัวข้อนี้ดึงดูดความสนใจของอีกฝ่าย จึงพูดต่อ
“สำนักของเขานั้น ดูเหมือนจะไม่มีคนปกติสักคน?”
“พี่ใหญ่เป็นคนบ้า พี่รองอ้วนเทอะทะ แล้วคนที่สาม……ฮึ……”
การที่ศิษย์ภายใต้สำนักกู่ซานล้วนเป็นคนประหลาด ไม่ใช่ความลับในวังสุญญตา และมักถูกพูดถึงในการรวมตัวเล็กๆ เช่นนี้
แต่การวิพากษ์วิจารณ์อย่างไร้ความยั้งคิดแบบฉินเล่อนั้น หาได้ยากยิ่ง
ถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นถึงขั้นวิญญาณทารก!
จะให้พวกเขาที่ส่วนใหญ่เป็นแค่ขั้นแก่นทองและขั้นสร้างฐานมาวิจารณ์ได้อย่างไร?
ดังนั้นชั่วขณะนั้น จึงแทบไม่มีใครกล้าต่อบทสนทนากับฉินเล่อ
จริงๆ แล้วพอพูดออกไป ฉินเล่อก็รู้สึกเสียใจ เหงื่อเย็นผุดที่หน้าผาก แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว จึงต้องฝืนพูดต่อ