เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 160 พวกเราคอยจนตาแทบถลน
หลังจากยาบำรุงหนึ่งช้อนเข้าท้องอันเล่อไปแล้ว เขารู้สึกว่าเส้นเลือดพองโต เลือดลมในร่างปั่นป่วนไม่สงบ ผิวหนังถึงกับเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ
ร่างกายของอันเล่อผ่านการวิวัฒนาการหลายครั้ง ต้องการอาหารและสารอาหารมาก เคยตกอยู่ในสภาวะกินไม่อิ่มมาก่อน
แต่ตอนนี้ แค่กินน้ำตาลช้อนเดียว อันเล่อก็รู้สึกอิ่มจนท้องตึง ราวกับกินจนแน่นท้อง
อันเล่อรู้ดีว่าอะไรมากไปก็ไม่ดี จึงกล่าวกับเยี่ยหลิงเอ๋อร์ว่า “ศิษย์พี่ ข้าอิ่มแล้ว ขอบคุณที่เลี้ยงขอรับ”
ดวงตาดำเป็นประกายดั่งไข่มุกของเยี่ยหลิงเอ๋อร์ฉายแววชื่นชม
“น้องเล็ก เจ้ากินเก่งนะ ดีมาก! คนทั่วไปแค่คำเดียวก็กินไม่ลงแล้ว”
นางหยิบช้อนอีกอันออกมา ตักน้ำตาลจากโอ่ง พลางพูดอย่างรู้ดี
“อย่างที่เขาว่า นิสัยคนดูได้จากการกิน ข้าดูออกตั้งแต่แรกแล้วว่า น้องเล็กเจ้าเป็นคนดี อนาคตต้องไปได้ไกลแน่”
อันเล่อกระตุกมุมปากกับทฤษฎีแปลกๆ ของเยี่ยหลิงเอ๋อร์ แต่ไม่ได้ใส่ใจ