เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 154 ข้าผิดเอง
“ไม่……”
ในควันดำ ดังเสียงนับพันนับหมื่นที่รวมเป็นหนึ่ง
“ข้าตายไม่ได้……”
“ข้ายังต้องทำให้สำนักล่าวิญญาณ……ยิ่งใหญ่อีกครั้ง……”
“ทำไม……ถึงต้องจบลงที่นี่……”
ความหมกมุ่นกับสำนักล่าวิญญาณฝังลึกในวิญญาณของราชันย์ผี แม้ในวาระสุดท้ายก็ไม่อาจลืมเลือน
เรื่องราวของเขาไม่ได้ซับซ้อนอะไร เพียงแค่ความไม่รู้ในวัยเยาว์ และความต้องการพลัง จึงพยายามเรียกเทพลึกลับมาเพื่อพลิกฟื้นสำนักล่าวิญญาณที่เสื่อมถอยลง แต่กลับนำภัยพิบัติมาสู่สำนักทั้งหมด
พลังอันน่าพิศวงได้แทรกซึมเข้าสู่รูปเคารพทั้งหมดในสำนัก ส่งผลย้อนกลับไปยังศิษย์ที่อาศัยพวกมันในการบำเพ็ญ ด้วยเหตุนี้ อาจารย์ของหยวนหย่งเหยียน ผู้เป็นประมุขคนก่อนของสำนักล่าวิญญาณ จึงต้องผนึกทั้งสำนักไว้ในมิติพิเศษนี้เพื่อป้องกันไม่ให้ภัยพิบัติแพร่กระจาย จนกลายเป็นสถานการณ์เช่นทุกวันนี้
ขณะนี้อันเล่อก็อยู่ในสภาพสิ้นเรี่ยวแรง ความเจ็บปวดราวกับถูกฉีกร่างแล่นไปทั่วร่างกาย เส้นลมปราณและตันเถียนแห้งผากดุจแม่น้ำที่แห้งขอดสามปี รอยแตกร้าวปรากฏขึ้นอย่างแผ่วเบา