เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 151 หนึ่งกระบี่เปิดฟ้า
ร่างที่อกถูกเจาะเป็นรูใหญ่ร่วงลงอย่างรวดเร็ว เสียง “ปัง” ดังขึ้นเมื่อร่างตกลงกลางฝูงวิญญาณร้าย เพียงไม่กี่ลมหายใจ ก็ถูกวิญญาณร้ายใกล้เคียงแย่งกันกินจนหมดสิ้น แม้แต่เศษกระดูกก็ไม่เหลือ
เลือดเนื้อของผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐาน มีประโยชน์อย่างมากต่อพวกมัน จึงไม่มีทางปล่อยให้สูญเปล่า
ท่ามกลางควันดำที่ปกคลุม แม่ทัพผีตนหนึ่งถามอย่างระมัดระวัง
“ราชันย์ผี ข้าเห็นว่าคนผู้นั้นก็ไม่ได้อ่อนแอในหมู่ผู้บำเพ็ญ ทำไมไม่……”
“หืม?”
ราชันย์ผีหันมามองมันหนึ่งที ดวงตาสีดำสนิทฉายแววโหดเหี้ยม “เจ้ากำลังสงสัยในตัวข้า?”
แม่ทัพผีสั่นสะท้านไปทั้งร่าง รีบกล่าว “ข้าน้อยไม่กล้า!”
“วิชาของวิญญาณร้ายเลือดผู้นั้น ยังพอมีประโยชน์อยู่บ้าง แต่คนผู้นี้ เพียงแค่มีพรสวรรค์ธรรมดา ไม่สู้เอาไปใช้เป็นวัตถุดิบจะดีกว่า”
ราชันย์ผีกล่าวเสียงเย็น “สำนักล่าวิญญาณของข้าไม่รับศิษย์ด้อยคุณภาพเช่นนี้”