กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 136 ไร้จุดอ่อน
หมัดอันใหญ่โตขยายขนาดอย่างรวดเร็วในดวงตาผีของยมบาล
ในขณะนั้น ราวกับว่ามันบดบังทั้งฟ้าและดิน เต็มไปทั่วทัศนวิสัยของเขา
แรงลมจากหมัดพัดกระหน่ำกระดูกใบหน้าและเบ้าตาของเขา ราวกับจะดับไฟผีในเบ้าตาให้มอดดับ
ความรู้สึกแห่งการทำลายล้างเช่นนี้ ยมบาลไม่ได้สัมผัสมานานหลายร้อยปี
เปลวไฟในเบ้าตาของเขาสั่นไหว มือที่ถือพู่กันใหญ่สะบัด
ร่างกายละลายหายไปในอากาศ
หมัดของอันเล่อพลาดเป้าอีกครั้ง
“พู่กันด้ามนั้นไม่เพียงโจมตีได้ แต่ยังใช้เคลื่อนย้ายระยะสั้นได้ด้วยหรือ?”
“ช่างเป็นแมลงตัวน้อยที่น่ารำคาญจริงๆ……”