กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 94 ข้าต้องเป็นเซียนให้ได้
ฮึก……ฮึก……
ในระเบียงทางเดินที่มืดทะมึนและยาวจนมองไม่เห็นปลาย ร่างของเค่อเหยียนที่หนีอย่างทุลักทุเลปรากฏๆ หายๆ ในความมืด
“คิกๆ……”
เสียงหัวเราะประหลาดไล่ตามมาติดๆ
ในขอบสายตา ใบหน้าคนจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ โผล่ออกมาจากผนัง พื้น และเพดานของโรงเตี๊ยม
กองทับซ้อนกันจนแยกไม่ออกว่าเป็นของใคร
ดวงตาที่ว่างเปล่าจ้องมองเค่อเหยียนไม่วางตา มุมปากยิ้มอย่างน่าขนพองสยองเกล้า แฝงการเยาะเย้ยและดูถูก ราวกับกำลังมองเหยื่อในกรง
“บ้าเอ๊ย ทำไมถึงมีมากขนาดนี้!”
“มันฆ่าไม่หมดหรือไง?”