ตอนที่ 174 สิ้นเปลือง

ตอนที่ 174 สิ้นเปลือง

ลู่หย่างมีชีวิตที่ยากลำบากเกินไปตั้งแต่เด็ก ชีวิตของเขาเปรียบเสมือนเส้นตรงที่ถูกขีดสเกลวัดระยะไว้อย่างชัดเจน นับแต่จำความได้เรื่องเหนื่อยยากก็ร้อยเรียงต่อกันเป็นห่วงโซ่ ไม่เคยขาดตอนแม้แต่ครั้งเดียว

เขาไม่เคยสัมผัสกับแก่นแท้ของชีวิตมาก่อน ไม่เคยมีประสบการณ์กับช่วงบ่ายที่ปล่อยเวลาให้ล่วงเลยไปโดยไม่ทำอะไร ในยุควันสิ้นโลกเขาไม่มีเวลาว่างมาคิดเรื่องพรรค์นี้ และก่อนวันสิ้นโลกก็ไม่เคยมีใครสั่งสอนเรื่องพวกนี้แก่เขา

ตอนนี้โลกกำลังฟื้นฟู สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ถอยร่นออกไปจากชีวิตประจำวันของมนุษย์ ภารกิจเชิงต่อสู้ของพั่วจวินก็น้อยลงเรื่อย ๆ

จู่ ๆ เขาก็มีเวลาว่างก้อนใหญ่ ซึ่งเดิมทีนี่ควรเป็นเรื่องดี ทว่าลู่หย่างกลับไม่ค่อยคุ้นชินเท่าใดนัก

เขายังคงรักษากิจวัตรประจำวันแบบกองทัพไว้ทุกวัน ช่วงตีสี่ตีห้าที่ฟ้ายังไม่สว่างก็ตื่นขึ้นมาวิ่ง กินอาหารเช้า ฝึกฝน ทุกอย่างดำเนินไปตามแผนการส่วนใหญ่ที่เคยวางไว้ จัดตารางชีวิตหนึ่งวันของตัวเองจนแน่นเอี้ยด

ทว่าเจียงเว่ยหยางทนดูชีวิตที่น่าเบื่อหน่ายแบบนี้ไม่ไหวจริง ๆ เธอจึงฉุดกระชากเขาออกมาจากวงจรชีวิตที่ซ้ำซากจำเจเช่นนี้

ในวันนี้ หลังจากลู่หย่างจัดห้องเสร็จและเตรียมของว่างให้เธอเรียบร้อย ก็เตรียมเก็บข้าวของไปลานฝึกอีกครั้ง ในที่สุดเจียงเว่ยหยางก็อดไม่ได้ ยื่นเท้าออกไปเตะหน้าแข้งเขาเบา ๆ