ตอนที่ 173 ท้องฟ้าสีคราม

ตอนที่ 173 ท้องฟ้าสีคราม

หลังจากพลังงานปฐมกำเนิดถูกตรึงพิกัดใหม่อีกครั้ง ผู้คนก็ตื่นขึ้นมาท่ามกลางสายฝนโปรยปราย

ฝนนั้นตกเบาบางมาก ยามตกลงบนขอบหน้าต่างก็ไร้ซึ่งสรรพเสียง ทว่ากลิ่นสนิมเหล็กที่อบอวลค้างคาอยู่ในอากาศมาเนิ่นนานหลายปีในที่สุดก็สลายไป มีคนผลักหน้าต่างออกแล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ จากนั้นก็ยืนอึ้งค้างอยู่กับที่ อ้าปากหวอจนลืมหุบ ก่อนจะกวักมือเรียกคนข้างกายด้วยความประหลาดใจให้มาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ร่วมกัน

เมฆหมอกสีเทาหม่นเริ่มบางตา ท้องฟ้าเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีฟ้า เมฆสีขาวลอยละล่องอย่างเชื่องช้า ราวกับสายไหมก้อนหนึ่งที่ถูกสายลมพัดกระจาย แขวนลอยอยู่เหนือเขตทหาร

เช้าวันหนึ่งเจียงเว่ยหยางผลักบานหน้าต่างออก มองเห็นท้องฟ้าสีฟ้าอ่อนผืนนั้นแล้วก็ชะงักไปชั่วครู่ ยืนมองอยู่หน้าหน้าต่างเนิ่นนาน

เธอหันศีรษะกลับมาพูดกับลู่หย่าง “วันนี้ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าสดใสเป็นพิเศษเลย!”

ลู่หย่างกำลังสวมเสื้อคลุม ได้ยินดังนั้นก็เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ด้านหลังเธอ วางคางไว้บนกระหม่อมของเธอ แล้วมองทอดสายตาตามเธอออกไปนอกหน้าต่าง

ความเปลี่ยนแปลงของโลกใบนี้เป็นไปอย่างเชื่องช้า แต่ก็เกิดขึ้นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

ผืนดินก็กำลังฟื้นตัวอย่างช้า ๆ เช่นกัน ยามที่ผืนดินซึ่งถูกพลังงานปฐมกำเนิดกัดเซาะมานานหลายปีถูกพลิกขึ้นมา ในที่สุดข้างใต้ก็เผยให้เห็นดินสีน้ำตาลเข้มอันชุ่มชื้นเจือกลิ่นอายสะอาดบริสุทธิ์ เป็นกลิ่นเดียวกับที่ผู้คนเคยได้กลิ่นยามเหยียบย่ำลงบนคันนาหลังฝนตกในช่วงเวลาที่วันสิ้นโลกยังมาไม่ถึง