ตอนที่ 169 พังทลาย

ตอนที่ 169 พังทลาย

ห้องโถงทั้งห้องเงียบสงัดลง ทุกคนจ้องมองจุดแสงกลุ่มนั้นอย่างตึงเครียด

เมิ่งเซียวขยับเข้ามาใกล้ ๆ อย่างระมัดระวังแล้วถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง “เขาหมายความว่ายังไง ช่างเพ้อเจ้อสิ้นดี”

“กระทั่งนายยังรู้สึกว่าเพ้อเจ้อ เช่นนั้นอาการของเขาก็หนักหนาสาหัสมากแล้ว” เจียงเว่ยหยางตอบเขาไปพลาง แผ่สนามพลังงานแทรกซึมไปพลาง เธอสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ในท่อลำเลียงเลือนหายไปแล้ว กระทั่งเสียงฝีเท้าในอุโมงค์ทางเดินที่อยู่ไกลออกไปก็คล้ายถูกกลืนกิน จนแทบจะจำแนกไม่ออก

เจียงเว่ยหยางรู้สึกได้ว่าพลังงานกลุ่มนี้ไม่ได้กำลังพังทลาย แต่กำลังหดตัว หัวใจดวงนี้กำลังทำการบีบอัดขั้นสุดเป็นครั้งสุดท้าย สูบเอาทุกสิ่งที่ยังคงไหลเวียนอยู่เข้าไปยังใจกลาง

มันใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้ว

เจียงเว่ยหยางตัดสินใจอย่างรวดเร็ว “ถอยก่อน!”

สนามพลังงานของเธอหดตัวจากสถานะแพร่กระจายกลายเป็นม่านคุ้มกันที่มีความหนาแน่นสูงยิ่งในพริบตา โอบล้อมทุกคนในที่นั้นไว้ภายใน วินาทีถัดมา คลื่นกระแทกก็ซัดมา กำแพงที่มองไม่เห็นชั้นหนึ่งแผ่พุ่งออกจากศูนย์กลางด้วยความเร็วเสียง