ตอนที่ 159 รอยยับย่น

ตอนที่ 159 รอยยับย่น

ตอนที่ลู่หย่างตื่นขึ้นมา ภาพความทรงจำอันกระจัดกระจายยังคงซัดสาดอยู่ในหัวอย่างช้า ๆ ราวกับเกลียวคลื่น

แสงสีขาวของห้องปฏิบัติการ ลิ้นไฟจากการระเบิด ดวงตาที่ร้องไห้จนแดงก่ำของเจียงเว่ยหยางตอนร่ำลากัน ล้วนจมดิ่งอยู่ในส่วนลึกของจิตสำนึก เขานอนหลับตาอยู่สองสามวินาที จังหวะหัวใจจึงค่อย ๆ สงบลงจากแรงสั่นสะเทือนที่ตกค้างของความทรงจำ

จากนั้นเขาเอียงหน้ามองดูคนที่อยู่ข้างกาย เจียงเว่ยหยางขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา ลมหายใจสม่ำเสมอและทอดยาว ราวกับแมวตัวหนึ่งที่ม้วนตัวเองเป็นก้อนกลม ริมฝีปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อย ปรอยผมปอยหนึ่งบนหน้าผากแนบติดกับผิวหนัง สั่นไหวเบา ๆ ตามจังหวะลมหายใจ

เขาจ้องมองเธออยู่นาน นานเสียจนเธอรู้สึกไม่สบายตัวจึงหดตัวลงเล็กน้อย ลู่หย่างก้มหน้าลง ริมฝีปากแตะเบา ๆ ที่ขมับของเธอราวกับขนนกที่ร่วงหล่น

เจียงเว่ยหยางไม่ได้ตื่น เพียงแค่มุดเข้าหาอ้อมอกของเขา ส่งเสียงพึมพำในลำคอ ปลายจมูกคลอเคลียอยู่กับกระดูกไหปลาร้าของเขา ลู่หย่างรู้สึกว่าเธอน่ารักเหลือเกินจริง ๆ จนอดไม่ได้ที่จะก้มลงไปจูบปลายจมูกของเธออีกครั้ง ยามที่จูบที่สามแตะลงตรงมุมปากของเธอ เธอก็พลันลืมตาขึ้นมา

ตอนที่เพิ่งตื่นใหม่ ๆ ดวงตามักจะพร่ามัว เจียงเว่ยหยางกระพริบตาปริบ ๆ สองครั้ง จุดโฟกัสจึงค่อย ๆ รวมมาอยู่ที่ใบหน้าของเขา

“ลู่หย่าง” เธอเรียกชื่อเขา น้ำเสียงยังแฝงความแหบพร่าและอู้อี้หลังตื่นนอนในยามเช้า นุ่มนิ่มอ่อนหวาน

ลูกกระเดือกของลู่หย่างขยับขึ้นลงหนึ่งครั้ง “อืม ฉันอยู่นี่”