ตอนที่ 152 ใกล้ชิด

ตอนที่ 152 ใกล้ชิด

หลังจากเจียงเว่ยหยางจากไป กลิ่นหอมหวานที่อบอวลไปทั่วทั้งหอพักพลันสลายหายไปจนหมดสิ้นในชั่วพริบตา

01 หันหลังเดินกลับมาที่หน้าโซฟา บนแก้มคล้ายยังหลงเหลือไออุ่นที่ริมฝีปากของเธอเพิ่งสัมผัสผ่าน ทำให้เขาวางตัวไม่ถูกอยู่บ้าง

โซฟานุ่มนิ่มตัวนั้นราวกับสัตว์ประหลาดที่จะกลืนกินเขาลงไป เขายืนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก้มหน้ามองหมอนอิงใบนั้นบนโซฟา บนนั้นยังมีรอยบุ๋มที่เธอเคยนอนหนุนอยู่

เขาจ้องมองรอยบุ๋มนั้นอยู่หลายวินาที จึงค่อย ๆ นั่งลงไป ซุกศีรษะลงในนั้นแล้วหลับตา อารมณ์ทั้งฝาดเฝื่อนและหวานล้ำสายนั้นพลันเอ่อล้นขึ้นมาจากรอบทิศทางอีกครา แทรกซึมเข้าสู่แผ่นอกของเขาอย่างไร้ช่องว่างจากละอองที่ลอยคว้างและมองไม่เห็น

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ หนึ่งเฮือก กลิ่นหอมหวานเอ่อล้นเต็มช่องอกตกลงสู่กลีบปอดอย่างหนักอึ้ง เขาสบถออกมาหนึ่งคำ ไม่รู้ว่าด่าเธอหรือด่าความไม่ได้เรื่องของตัวเองกันแน่

เขาลืมตาขึ้น แล้วเด้งตัวลุกขึ้นอีกครั้ง เริ่มเดินเตร็ดเตร่ไปรอบห้อง

ห้องนี้เล็กจนแค่เขาเอียงศีรษะเพียงนิดเดียวก็เก็บทุกซอกมุมเข้าสู่สายตาได้แล้ว ดูไม่น่าอยู่เอาเสียเลย เธอจะอยู่ห้องแบบนี้ได้อย่างไรกัน

เธอดูราวกับองค์หญิงที่ได้รับการประคบประหงมเลี้ยงดูมาอย่างดี จำเป็นต้องอยู่ในโถงตำหนักที่หรูหราที่สุดถึงจะถูก