กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 140 ระบายอารมณ์
เมื่อรถจอดสนิท การเคลื่อนไหวปลดเข็มขัดนิรภัยของจางหย่วนโจวก็ชะงักลง เขาหันศีรษะไปมองเจียงเว่ยหยางที่กำลังขยับข้อนิ้วมือ
“ยางยาง จะทำแบบนี้จริง ๆ เหรอ”
“ใช่ เป็นอะไรไปพี่ พี่กลัวเหรอ” เธอไม่ได้มองเขา สายตาล็อกแน่นอยู่นอกหน้าต่างรถ
“ฉันกลัวสิ!” จางหย่วนโจวกระชากเข็มขัดนิรภัยอีกครึ่งที่เหลือออกมา หัวล็อกโลหะดีดกระทบประตูรถส่งเสียงดังกริ๊ก “ฉันกลัวเธอจะเปลี่ยนใจต่างหาก ตอนนี้ฉันรู้สึกเลือดลมพลุ่งพล่านไปหมดแล้ว!”
วันนี้ตอนได้รับข้อความจากเจียงเว่ยหยาง แม้เขาจะไม่ค่อยเข้าใจเหตุผล แต่ก็ตอบตกลงโดยแทบไม่ลังเล เขาลืมไปบ้างแล้วว่าครั้งสุดท้ายที่สองพี่น้องร่วมมือกันไปดักล้อมคนคือเมื่อไหร่ เรื่องนี้คงต้องย้อนกลับไปถึงตอนเขาอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่สี่
ตอนนั้นเพื่อนร่วมชั้นปีเดียวกันมีเจ้าอ้วนคนหนึ่งมักจะแย่งขนมกับเครื่องเขียนชิ้นใหม่ของเขา ที่น่าขำคือ จางหย่วนโจวไม่ได้ตระหนักเลยเป็นเวลานานว่านั่นคือการกลั่นแกล้ง ในฐานะนายน้อยใหญ่ตระกูลเจียง ตั้งแต่เด็กทุกคนรอบกายล้วนเอาอกเอาใจเขา เขากลับรู้สึกว่าเจ้าอ้วนที่กล้าแย่งของเขาคนนี้เป็นคนแรกที่ปฏิบัติต่อเขาเหมือนคนธรรมดาทั่วไป ถึงขั้นนึกไปว่านี่คือมิตรภาพตามปกติ
จนกระทั่งเจียงเว่ยหยางมาหาเขาที่ห้องเรียน แล้วพบว่าเครื่องเขียนและขนมในลิ้นชักโต๊ะของเพื่อนร่วมโต๊ะพี่ชาย ล้วนเป็นของที่พ่อบ้านชรากับพ่อแม่คัดสรรมาให้สองพี่น้องโดยเฉพาะ ส่วนของของจางหย่วนโจวกลับมีเพียงไม่กี่ชิ้นอย่างเรียบง่าย แถมยังหดเบียดอยู่ริมสุด