ตอนที่ 139 ความโกรธแค้น

ตอนที่ 139 ความโกรธแค้น

ในช่วงวันเวลาต่อมา ทุกคนในฐานปฏิบัติการต่างรักษาความสงบเงียบที่รู้กันโดยสัญชาตญาณเอาไว้อย่างพร้อมเพรียง

ทุกคนฝึกซ้อมตามปกติ กินข้าวตามปกติ ประชุมตามปกติ น้ำเสียงที่ใช้รายงานภารกิจไม่ต่างไปจากเดิมแม้แต่น้อย กระทั่งเสียงบ่นเรื่องรสชาติอาหารในโรงอาหารก็ไม่ได้ลดลงเลยสักนิด

ทว่าเจียงเว่ยหยางที่นั่งอยู่ท่ามกลางคนเหล่านั้น สามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่ามีบางสิ่งเพิ่มขึ้นมาในมวลอากาศ มีเส้นสายที่มองไม่เห็นเส้นหนึ่งพาดขวางอยู่ตรงหน้าลำคอของทุกคน เพียงแค่สั่นไหวเล็กน้อย ก็จะถูกมันบาดจนเลือดซิบออกมาทันที

ตัวลู่หย่างเองกลับดูเหมือนทุกอย่างเป็นปกติดี

เขายังคงตื่นนอนตอนตีห้าตรงของทุกเช้าเหมือนเดิม หลังจากวอร์มอัปเสร็จก็ไปเข้าวงจรฝึกสมรรถภาพทางกายที่ลานฝึกซ้อม กระบวนการทั้งหมดที่ดำเนินไปไม่เคยเปลี่ยนจังหวะเลยแม้แต่น้อย

ยามที่เขาประสานงานซ้อมบุกทะลวงร่วมกับลูกทีม ปฏิกิริยาตอบสนองยังคงรวดเร็วอย่างน่าตกใจ ท่วงท่าที่ใช้สะกดข่มคู่ต่อสู้เฉียบขาดหมดจด ตอนเก็บอานุภาพยังถึงขั้นมีเวลาว่างยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ขมับ แล้วหันหน้ามายิ้มให้เจียงเว่ยหยางที่อยู่ข้าง ๆ

รอยยิ้มยังคงเหมือนเดิมทุกประการ หางตาโค้งลงเล็กน้อย เส้นสายบนใบหน้าล้วนแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลง

ทว่าเจียงเว่ยหยางกลับยากที่จะได้รับความสบายใจจากรอยยิ้มนั้นมากขึ้นเรื่อย ๆ

เธอเริ่มสังเกตเห็นรายละเอียดที่เมื่อก่อนไม่มีทางใส่ใจเลยแม้แต่น้อย