ตอนที่ 136 หงุดหงิด

ตอนที่ 136 หงุดหงิด

ลู่หย่างยืนอยู่ตรงลานโล่งด้านนอกอาคารวิจัยหลังเล็กครู่หนึ่ง

ฝนหยุดตกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจรู้ ทว่าพื้นดินยังคงเปียกชื้น น้ำขังหยดลงมาจากชายคาเป็นระยะ กระทบลงในแอ่งน้ำขังเล็ก ๆ บนพื้น

เขานึกถึงท่าทีในความฝันของตัวเองยามที่จมลงไปในแม่น้ำโดยไร้ซึ่งการต่อต้าน ยามหลับตารับรู้ถึงช่วงเวลาที่ตนถูกสายน้ำกลืนกิน ปฏิกิริยาแรกของเขาถึงขั้นรู้สึกสบายเสียด้วยซ้ำ

นี่ต่างหากคือสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกสะอิดสะเอียนและหวาดกลัวที่สุดอย่างแท้จริง

เมิ่งเซียววิ่งไล่ตามออกมาจากด้านหลังของเขา รองเท้าผ้าใบเหยียบลงบนน้ำขังจนสาดกระเซ็นเป็นละอองน้ำ

เขาวิ่งมาหยุดตรงหน้าลู่หย่าง สูดน้ำมูก แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จงใจผ่อนให้ฟังสบาย ๆ ว่า “หัวหน้าหน่วย หัวหน้าหน่วย วันนี้คุณยังจะฝึกซ้อมไหม ฉัน...ฉันอยากโดนซ้อมแล้ว”

“คราวก่อนยังโดนซ้อมไม่พออีกเหรอ” ลู่หย่างยังจำได้ว่าตอนที่ตนได้สติกลับมานั้น ถึงเพิ่งพบว่าตัวเองออกแรงจนสุดกำลังในการกดจุดตายของเมิ่งเซียวเอาไว้

“ต้องเอาจริงเอาจังถึงจะก้าวหน้านี่” เมิ่งเซียวไม่ได้ผูกใจเจ็บเลยแม้แต่น้อย “เป็นเพราะฉันยังเก่งไม่พอ ปกติท่านชี้แนะเพียงเล็กน้อยก็ทำให้ฉันพอจะรับมือกับท่านได้บ้าง ผลคือฉันกลับเหลิงคิดว่าตัวเองก้าวหน้าขึ้นแล้ว แต่หลังจากวันนั้นฉันถึงได้พบว่า ฉันยังแข็งแกร่งไม่พอ ยังแข็งแกร่งไม่พอเลยจริง ๆ”

ลู่หย่างยิ้มพลางปฏิเสธ “วันนี้ไม่ซ้อมแล้วล่ะ น่าจะต้องเจียดเวลาไปตรวจเช็กอย่างละเอียด”